یک شعر از دوست خوب وبزرگوارم محمد علی رضازاده

همیشه دلم می خواست یه جوری شده به "محمدعلی رضازاده"شاعربزرگوار ودوست داشتنی ادای دینی بکنم اما علیرغم برگزاری شب شعری درسال گذشته درگرامی داشت او احساس می کنم که این مهم رخ نداده است به هرحال برای یاد آوری ازاوکاری جدید که درعصر شعر"تولدی دیگر"ارائه شد رابرای دوستان می گذارم.

 جوان که نیستم ازتوپری دلی ببرم!

  تو ساده باشی ومن سرسری دلی ببرم!

 به یک نگاه به یک خنده یا اشاره چشم

همینکه خواستم ازهردری دلی ببرم

مهم نبود که زیبا مهم نبود که زشت

به هرقیافه به هرمنظری دلی ببرم

جوان که نیستم ازاین غزل گلی سازم

دهم به دستی وازدلبری دلی ببرم

پلنگ وحشی چشم مرا شکارکنی

من ازتوآهوی کاکل زری دلی ببرم

نشد که برکه آرام جنگلی باشم

زماه گم شده مرمری دلی ببرم

به چشم مومن بودائی ام نگاه کنی

من ازدوغبغب نیلوفری دلی ببرم

گدای قصه بی بی کنارنرده قصر

شوم مگرزپری دختری دلی ببرم

به هرچه دختراردیبهشت دلی بدهم

زهرفرشته شهریوری دلی ببرم

معلم اخم وعشوه های کشمیری

ازآن طریق که دل می بری دلی ببرم

جوان که نیستم اما تو لااقل بگذار

به بوسه ازتودم آخری دلی ببرم

نشد به سحرودعا ودخیل ونذرونیاز

ازآن پرنده" بابلسری" دلی ببرم

 

محمدعلی رضازاده-بابلسر